← Wróć do bloga
Trendy i Społeczeństwo·26 października 2026·2 min czytania

Wszyscy jesteśmy malarzami. Programiści przeżywają swój moment Brownie

W 1900 roku Kodak Brownie sprawił, że każdy mógł mieć swój wizerunek, a malarze zaczęli szukać nowej wartości. Dziś programiści przeżywają swój „moment Brownie”, bo AI pisze kod.

Wszyscy jesteśmy malarzami.

Przygotowuję się do kolejnej konferencji i od kilku dni nie mogę przestać myśleć o jednym porównaniu.

Użył go DHH, twórca Ruby on Rails (a prywatnie praprawnuk malarza Lauritsa Tuxena).

W XVIII wieku portret był luksusem. Godziny pozowania, miesiące pracy artysty, cena dla najbogatszych.

W 1900 roku pojawił się Kodak Brownie, aparat za mniej więcej dolara. Nagle każdy mógł mieć swój wizerunek.

Malarze nie zniknęli. Zaczęli szukać nowej wartości i dostaliśmy impresjonizm, kubizm, Picassa.

Dziś programiści przeżywają swój „moment Brownie”. AI pisze kod.

Ale na scenie opowiem o czymś więcej: programowanie nigdy nie było celem. To tylko narzędzie, tłumacz z języka biznesu na język maszyny.

I to nie jest wyjątek:

  • tłumacz nie sprzedawał słów, tylko otwarcie nowego rynku,
  • Photoshop nie sprzedawał warstw i filtrów, tylko plakat i kampanię,
  • Excel nie sprzedawał formuł, tylko decyzję,
  • nuty nie były muzyką, tylko sposobem, żeby orkiestra zagrała melodię z głowy kompozytora,
  • CAD nie sprzedaje rysunków, tylko dom, w którym ktoś zamieszka,
  • aparat nie sprzedaje migawki, tylko wspomnienie,
  • księgowy nie sprzedaje tabelek, tylko spokojny sen przed kontrolą,
  • drukarnia nie sprzedawała czcionek, tylko książkę, którą ktoś przeczyta.

Płacimy za narzędzie. Wartością jest to, co dzięki niemu przenosimy dalej.

Więc tak, wszyscy jesteśmy trochę malarzami.

Pytanie tylko, jaką nową wartość stworzymy teraz, kiedy pędzel jest w rękach każdego.